Mała matura 1947 ****
Polska 2010, scen. i reż. Janusz Majewski, wyk. Adam Wróblewski, Antoni Królikowski, Agnieszka Michalska, Artur Żmijewski, Wojciech Pszoniak, Wiktor Zborowski, Marek Kondrat, Sonia Bohosiewicz, kina: Cinema City: Arkadia, Galeria Mokotów, Promenada, Sadyba, Multikino: Targówek, Ursynów, Atlantic
To kolejny film po „Jutro idziemy do kina" Michała Kwiecińskiego i „Wszystko, co kocham" Jacka Borcucha, których twórcy nawiązali do dramatycznych fragmentów własnych biografii. Zobacz galerię zdjęć z filmu
Jerzy Stefan Stawiński, scenarzysta filmu Kwiecińskiego, przedstawił losy maturzystów z rocznika 1938, którym wojna odebrała szanse na normalne życie, a często go pozbawiła. Losy licealistów z pokolenia stanu wojennego u Borcucha były oczywiście nieporównanie mniej dramatyczne, ale ich zderzenie z historią też zostawiło trwały ślad. Czytaj też - Reżyser w roli staroświeckiego belfra
Janusz Majewski sięgnął do własnych przeżyć i zrealizował film bardzo osobisty, sentymentalny, przejmujący i dramatyczny, a chwilami nieodparcie zabawny. Bo taka była rzeczywistość lat 1945 – 1947 widziana oczami nastolatka. Chłopca chwilami nad wiek poważnego, wychowanego w patriotycznej rodzinie z naturalną potrzebą wolności, ale jednocześnie niestroniącego od przynależnych wiekowi wygłupów. Dostrzegającego i odczuwającego na własnej skórze opresyjność i zakłamanie nowego systemu politycznego.
Ludwik, bohater „Małej matury 1947", ma 16 lat. Za sprawą alianckiej zdrady w Jałcie w 1945 r. został przesiedlony z rodziną ze Lwowa do Krakowa.
Choć dorasta w burzliwych czasach, to jego zmagania z biologią i naturą są takie same jak rówieśników ze spokojniejszych lat. Przyspieszone dojrzewanie Ludwika i jego kolegów z klasy uwiarygodniają w większości autentycznie młodzi wykonawcy. Adam Wróblewski (Ludwik), chwilami nieco aktorsko nieporadny, podczas realizacji sam był jeszcze uczniem.
Wyjątkową przyjemność sprawia oglądanie szacownego ciała pedagogicznego. Postacie zabawne, sugestywne, ale bez szarży czy karykatury stworzyli: Wiktor Zborowski jako wychowawca matematyk zwany Syfonem, Marian Opania, germanista, czy Marek Kondrat – łacinnik. „Mała matura 1947" nie jest filmem bez wad (niektóre wątki nagle się urywają), ale nie zgadzam się na nazywanie go sentymentalną ramotą.
DRUKUJ z Kyocerą
WYŚLIJ
Zakup Usług
WYKOP
GOOGLE
BLIPNIJ
STUMBLEUPON
facebook
Żadna część jak i całość utworów zawartych w dzienniku nie może być powielana i rozpowszechniania lub dalej rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie i w
jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny lub inny albo na wszelkich polach eksploatacji) włącznie z kopiowaniem, szeroko pojętą digitalizacją,
fotokopiowaniem lub kopiowaniem, w tym także zamieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody PRESSPUBLICA Sp. z o.o.
Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części bez zgody PRESSPUBLICA Sp. z o.o. lub autorów z naruszeniem prawa jest zabronione
pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.
